Sekar Gambuh Nganese Wong Cilik
Laras pelog pathet barang
. .
.
6
7 7 7
2 3 3
Pi – tu – tur
wus tan mla - ku
. . .
. . .
3 2
7 6 6
7 2 3
3 3
A – na – ne mung pa – dha nra – jang
la – ku
6 6 6
6 6 6
6 6 7
5 3 2
Tu – min – dak nis – tha
bi – sa ka – ang - gep be - cik
2 3
5 6 7
5 6 7
Be – cik – e kang tu – mrap hu – kum
5 6
5 3 5
5 56 6
A – ja ma – lik – ke le – la – kon
1) pitutur wus tan mlaku,
anane mung padha nrajang
laku,
tumindak nistha bisa
kaanggep becik,
becike kang tumrap hukum,
aja malike lelakon.
2) tuladha kang tiniru,
urip mulya megatake bandhu,
ora peduli nrajang garising
pesthi,
colong jupuk tan pakewuh,
butuh bisane kelakon.
3) jamane trus lumaku,
luputing
wong iku kang diluru,
tan gelema ngaca alaning pribadi,
amung samya rebut unggul,
kang cilik ginawe asor.
4) donyane tan kadulu,
ngantariksa kinamulan padu,
rakyat cilik amung bisa elik-elik,
ananging ora dirungu,
protese dianggep awon.
5) solahe kang ngreridhu,
uwong gedhe mulya tanpa udhu,
korupsi jarene wusdadi tradisi,
mangkono aja ditiru,
mundhak gawe duka Manon.
6) Den samya padha luru,
ilmu kanggo mbendhung jaman bendhu,
amrih nyadhang urip kang wibawa mukti,
tan nerak pitutur luhur,
lan uga nganggo wewaton.
7) Ayo cah padha rukun,
angadepi jaman kala bendhu,
resikana manah sira murih suci,
samengko lamun ketemu,
basuki kang sarwo katon.
8) Janji-janji kasebut,
wanci
arep nyalon dadi ratu,
jebulane
ing tembe mlenjani janji,
mung manggung kaya kutut,
busane nggedhekke pamor.
9) wong jupuk kapuk randhu,
Pakunjaran sira ndekem kudu,
yen korupsi iku lumrah tur yo adil,
mangkono boboting hukum,
kang cilik ginawe abot abot.
